fot. Tomasz Niewęgłowski

Wreszcie odrobina czasu na obróbkę prywatnych zdjęć (złamany palec u nogi i paskudna grypa skutecznie uziemiły mnie w domu), więc mogłem wziąć się za moje zdjęcia robione z myślą technice HDR.

Jako, że mój workflow opiera się niemal całkowicie o Lightrooma szukałem najprostszego sposobu na składanie HDR-ów w tym programie. Wybór padł na LR/Enfuse autorstwa Timothy’ego Armes’a z trzech powodów: w przeciwieństwie do niektórych programów efekty są bardzo naturalne, ma bardzo prostą obsługę i jest za „co łaska”. Pierwsze próby i efekty jak widać powyżej… mi to odpowiada!

Dzisiejsza ulewa nad Olsztynem trwała zaledwie kilkanaście minut, ale co się działo…

…w tym momencie przestałem robić fotki, bo okazało się, że od nawietrznej mimo zamkniętych okien zalewa mi mieszkanie – nie żartuję!
A gdy już było po wszystkim:

Zima trzyma jak cholera a mnie naszło na małe przekopanie archiwum… analogowego. Zdjęcia zrobione dokładnie 10 lat temu:

Aż łezka się w oku kręci na wspomnienie tamtych – przecież nie tak odległych – czasów. Jakże inaczej się wtedy fotografowało, jak inne było tempo: analogowy sprzęt, dobry diapozytyw, nieodłączny filtr polaryzacyjny… naświetlona rolka wędrowała do labu. Po tygodniu można było odebrać gotowy materiał, zaramkować slajdy i przy piwku cieszyć się wraz ze znajomymi z doskonałej jakości obrazów wyświetlonych na ścianie ANALOGOWYM „slajdolotem”… echhhh ;-)

Na razie dość ognia.

Tym razem zdjęcia, w których ewidentnie przeszkadzał mi kolor. Pogmerałem więc suwaczkami w Lightroomie aby uzyskać efekt w stylu „infrared”. 
Takie niebo nad Olsztynem było 3 dni temu.

Ech… i znowu po wakacjach.

 Już dawno nie widziałem tak jaskrawej tęczy… a tu proszę – wystarczy wyjrzeć przez okno. Niestety kolejny raz zabrakło krótkiego końca ogniskowej… ech…

Tym razem wiosna sfotografowana jak to wiosna :-)

Już chyba dawno nie było tak pogodnego weekendu majowego. Wczorajszy spacer z rodziną był więc obowiązkowy (dzisiaj będzie powtórka)… oczywiście z torbą fotograficzną na plecach. Szkoda tylko, że w torbie zostało jedno szkło (70-200), bo reszta wylądowała w końcu w serwisie do czyszczenia i dotychczas nie powróciła.

I co by tu dużo nie mówić –  fotografia przyrodnicza i „kwaśne widoczki” sprawiają mi największą frajdę.

Jeszcze 3 zdjęcia „ogólnowidokowe” gdy słońce zaczęło wreszcie przedzierać się przez chmury.

Po kolei: Pieniny Małe (w dole Szczawnica), Pieniny Właściwe oraz Tatry widoczne z Wysokiego Wierchu.

Czy może zdarzyć się, że przez całe 2 tygodnie urlopu leje deszcz? Może!!! Ale w końcu i tak wychodzi słońce… choćby na jeden dzień.